Nog vele jaren

Nog vele jaren wens ik je
en een vlekkeloos geheugen
dat van binnenuit gedurig kerft
in je ooit zo gave aangezicht

opdat de spiegel zorgen zal
dat je niet vergeten kunt
welke schade jouw botte angst
blijvend in mij heeft aangericht.

Texel

Het landschap stapelt zich op
in groen en bruin en blauw.

Een dikke laag tuin,
ruw opgezet in donkergroen,
de flinterdunne bruine strepen
van het fietspad en de weg.

Een smalle strook lichtgroen,
een donkergroene heg,
het groener van de buren
en de brede bruine streek
die de zeedijk blijkt te zijn.

Geen zee, al doet de wind
haar naar beste kunnen na,
wel blauw, heel veel blauw.

Voor de spiegel

Voor schrijven is mijn hoofd genoeg:
woorden rijgen zich aaneen
en voegen zich bij de dingen
waarvoor zij zullen staan.
Neem dit:

Vaak is het sluiten van de rits
meer nog dan het poetsen van de tanden
een haast achteloos proces
dat gepaard gaat met een snelle blik
of ik mijzelf wel ben.

Soms echter stokt de rits
door ondergelegen stof
– prozaïsch maar het is niet anders –
of gewoon een autonoom defect.

Mijn blik verliest zijn spiegelbeeld,
stuurt het zoekend priegelen
tot de rits als alle dagen
soepeltjes weer sluit.

Ebreuil, Auvergne, half augustus

Een jaar gekochte boeken is gelezen,
de omgeving uitgebreid bezien.
De kaarten en vakantiegidsen
zijn zelfs niet leuk meer als lectuur.
Gisteravond kwam met regen,
deed denken aan, verlangen naar
de herfst. Zij veroverde de wereld buiten,
liet haar nat en modderig en kil.
Al uren dreigt vandaag de zon
maar weigeren de wolken.
Het wordt weer tijd voor thuis.

Vanuit de kampeerstoel

Links het tentje van mijn dochter,
voor die van mijn zoon en mij,
rechts de tijdcapsule die ons bracht.
Het getjilp van kinderstemmen
vermengt zich met geruis van vogels,
de spelende rivier
en de kabbelende zoom van bomen
waarboven net de zon verschenen is.
Het zweet breekt door mijn schaduwpak
zodat ik op zal moeten staan.
Dan dekt een wolk de wereld toe
en stelt het moeten zich nog even uit.

In het gras

Het vallen herinner ik mij
als de dag van gisteren
het opstaan daarentegen
als de dag van vandaag.

Maar als de dag van morgen,
dat zolang er niets gebeurt
er ook geen tijd verstrijkt.

Languit liggend in het gras
besluipt mij een vermoeden:

zijn we hier wel samen?

Amsterdam CS

Zoals zij geroutineerd de deuren
openend naar buiten rolt
en hij zich losmaakt van het wachten
denk ik van wel
maar kijk het toch nog even aan.

En hoe meer reizigers het beeld verwarren,
zich schijnbaar van geen doel bewust,
vergeet ik even zelfs de vraag
als jij je handen voor mijn ogen slaat.