Behang

Er zouden geen mooie momenten zijn
als er geen behang was
om deze aan af te meten.
Geen geluk zonder verdriet.
Geen zwart zonder wit.

Jongen en meisje
ooit en nu
man en vrouw.

Alles krijgt betekenis door een wederhelft.

Behalve de liefde,
de liefde is.

Winterpret

Het kan ochtend zijn of toch nog nacht:
er zijn opeens geen vogels meer
en men forenst nog wel maar
zachtjes, bijna stiekem, schuldbewust.

Wonderlijk dat iets dat zo wit is
uit zoveel grijs kan vallen.
Grijs waarachter de maan fluistert
dat de zon een dagje vrij neemt
en dat zij de macht noch de wil heeft
die leemte zelfs maar deels te vullen.

Er dan is er het ruisend schuiven
van schoolgaand hout en staal,
wit plezier vliegt kwetterend
door de lucht tussen de dekens,
een vermomming van de zon die zo
incognito mijn hart verwarmt.

Zoek

Harde feiten veranderen ongemerkt
in steeds vagere herinneringen,
steeds vaker ook gelogenstraft
door hen voor wie de tijd
nog steeds een keihard feit lijkt.

Alle onderscheid is zoek
tussen feit en fictie,
leugen en herinnering.

Grip op de wereld
is een illusie gebleken;
de werkelijkheid is stemvee,
de fantasie regeert.

Michaël en de draak

Het vuur van de vooruitgang
is gedoofd: afremmen gaat vanzelf,
stilstand volgt bij dit perron.

Aan beide zijden loopt het spoor
van de horizon naar hier.
Begin en eind zijn eender:
de leegte zwelt van beide zijden aan,
beneemt de adem, stopt de tijd.

Dit hier en nu is het begin
maar ook het einde van het niets
als hij uit de sneltrein stapt
die op dit station niet stopt.


(In memoriam Michaël Vincent Reman,
3 augustus 1990 – 19 november 2011)

Gedicht (2)

U leest en wordt misschien getroffen
door de schoonheid van dit dicht
en u vermoedt misschien of kent zelfs
het monnikenwerk dat voor u ligt
van schrijven, schrappen, scheuren, scherpen,
tot het tot hier toe was verricht.

Het viel wel mee eigenlijk, deze keer.

A2

De vroege avond
van een zonnige dag
tussen Utrecht en Amsterdam.
De zon rijdt mee
aan de andere kant
van de flankerende rij bomen,
gaat aan en uit
en vertroebelt het zicht.

Liefde aan zee

Het kustwater kenmerkt zich
naast haar speelse golven
en warme voetenbad
door haar onderstroom
en ondergrond van ribfluweel:
telkens na een paar slagen
toch weer grond onder de voeten
tot de zee opeens
zwemmen of verzuipen is.

Even peilloos diep en helder blauw,
als jouw verraderlijke ogen.

Nederlands licht

Hoe vang je het licht
dat als hangende lamellen
uit een wolk gevallen is,
in strenge vlakken naar beneden wijst?

Hoe vang je het licht
dat aan de ogen van je kat
schijnbaar achteloos ontspruit,
zachtjes knipperend je schuld bewijst?

Hoe vang je het licht
dat niet zozeer schijnt
op het smalle pad
maar meer juist levensangst omlijst?

Wedergeboorte

Daar waar eens de zon
de korte dagen tot lange winters aaneenreeg,
samen met kachel en cacao de kou de baas,
of losse uren tot lange dagen aan het strand,
ranja met een rietje, broodje met zand,
daar vertelde jij van vader,
zijn wil wet, streng maar rechtvaardig,
van moeder natuurlijk, altijd aanwezig,
schijnbaar onzichtbaar maar spil van alledag,
beiden al weer jaren dood.

Je bent een goede jongen,
zei je laatst en kuste me,
voor het eerst in veertig jaar.

Vandaag schoof ik een generatie op
en omarmde jij je jeugd.

Dag oma.

Janis Joplin

Southern belle & Speedfreak.
Je torste het leed zoals Atlas de wereld.
Je adem ontsnapte als zang,
altijd op het randje
van de totale ineenstorting.
Natuurlijk overleed je in Los Angeles,
little girl blue.
God heeft je teruggehaald om de engelen
een lesje in compassie te geven.

Van meet af aan

Van daar naar hier
en weer terug
de geest nog sterk
het lijf al stug
het zucht en kreunt
recht toch de rug
en ziet de meet
de meet, te vlug.

Pas de deux

De zee deint en stort zich sierlijk
op het strand dat donkergeel
begint maar even later stralend wit
verwordt tot duin, dat verder deint
alsof er niets tussen haar
en de zee gelegen heeft.
Helmgras wuift uitbundig,
meeuwen groeten minzaam,
zand danst zwierig met de wind.
Mijn voeten doen een pas de deux -
ooit was ik hier met jou.

Peter van Straaten (Zeurkalender)

Bijna vijftig is ze, schat ik zo.
Mode is wat haar dochter draagt,
het piekhaar vettig op de schouders,
het decolleté te diep en uitgezakt
om nog mannen te verleiden.
Schijt aan alles maar vooral zichzelf.

Ze is vast nog nuchter:
ze bekijkt nauwgezet de grappen,
dag voor dag, zonder zelfs een glimlach.
Driehonderd vijfenzestig dagen
die nog komen gaan
maar zij heeft ze al uit.

Wie of wat is eigenlijk
het inkijkexemplaar?

Nog vele jaren

Nog vele jaren wens ik je
en een vlekkeloos geheugen
dat van binnenuit gedurig kerft
in je ooit zo gave aangezicht

opdat de spiegel zorgen zal
dat je niet vergeten kunt
welke schade jouw botte angst
blijvend in mij heeft aangericht.

Texel

Het landschap stapelt zich op
in groen en bruin en blauw.

Een dikke laag tuin,
ruw opgezet in donkergroen,
de flinterdunne bruine strepen
van het fietspad en de weg.

Een smalle strook lichtgroen,
een donkergroene heg,
het groener van de buren
en de brede bruine streek
die de zeedijk blijkt te zijn.

Geen zee, al doet de wind
haar naar beste kunnen na,
wel blauw, heel veel blauw.

Voor de spiegel

Voor schrijven is mijn hoofd genoeg:
woorden rijgen zich aaneen
en voegen zich bij de dingen
waarvoor zij zullen staan.
Neem dit:

Vaak is het sluiten van de rits
meer nog dan het poetsen van de tanden
een haast achteloos proces
dat gepaard gaat met een snelle blik
of ik mijzelf wel ben.

Soms echter stokt de rits
door ondergelegen stof
– prozaïsch maar het is niet anders –
of gewoon een autonoom defect.

Mijn blik verliest zijn spiegelbeeld,
stuurt het zoekend priegelen
tot de rits als alle dagen
soepeltjes weer sluit.

Ebreuil, Auvergne, half augustus

Een jaar gekochte boeken is gelezen,
de omgeving uitgebreid bezien.
De kaarten en vakantiegidsen
zijn zelfs niet leuk meer als lectuur.
Gisteravond kwam met regen,
deed denken aan, verlangen naar
de herfst. Zij veroverde de wereld buiten,
liet haar nat en modderig en kil.
Al uren dreigt vandaag de zon
maar weigeren de wolken.
Het wordt weer tijd voor thuis.

Vanuit de kampeerstoel

Links het tentje van mijn dochter,
voor die van mijn zoon en mij,
rechts de tijdcapsule die ons bracht.
Het getjilp van kinderstemmen
vermengt zich met geruis van vogels,
de spelende rivier
en de kabbelende zoom van bomen
waarboven net de zon verschenen is.
Het zweet breekt door mijn schaduwpak
zodat ik op zal moeten staan.
Dan dekt een wolk de wereld toe
en stelt het moeten zich nog even uit.

In het gras

Het vallen herinner ik mij
als de dag van gisteren
het opstaan daarentegen
als de dag van vandaag.

Maar als de dag van morgen,
dat zolang er niets gebeurt
er ook geen tijd verstrijkt.

Languit liggend in het gras
besluipt mij een vermoeden:

zijn we hier wel samen?

Amsterdam CS

Zoals zij geroutineerd de deuren
openend naar buiten rolt
en hij zich losmaakt van het wachten
denk ik van wel
maar kijk het toch nog even aan.

En hoe meer reizigers het beeld verwarren,
zich schijnbaar van geen doel bewust,
vergeet ik even zelfs de vraag
als jij je handen voor mijn ogen slaat.